Twitter Instagram Twitch Facebook Emiliano451 Kinoclub

Nido de caranchos

  • Home
  • About
  • Fotografía
    • Lomo
    • Flaneur
    • Noches de pandemia
    • Foto reportaje
  • Cine
    • Kinoclub
    • Cineclub YMCA
    • Cineclub La Rosa
    • Documental
  • Música
    • Vinilos
    • Rock
    • Próximamente
  • Literatura
  • Viajes
  • Etc
    • EP
    • Fútbol
    • Cartele
    • Cafecito
En Rivadavia y Rincón, un clásico de Buenos Aires. 
















Share
Tweet
Pin
Share
No comments
Un clásico del barrio... Amílcar se supera año a año. 


Share
Tweet
Pin
Share
No comments



Share
Tweet
Pin
Share
No comments
El Cineclub YMCA proyectará en diciembre dos clásicos en 16mm. Será los miércoles 1 y 15, a las 20 horas, con entrada libre y gratuita en Reconquista 439.


Miércoles 1 de diciembre, 20 horas
UN VERANO CON MÓNICA
(Sommaren med Monika, Suecia, 1953, blanco y negro, 93 minutos)
Dirección: Ingmar Bergman.
Elenco: Harriet Andersson, Lars Ekborg, John Harryson, Georg Skarstedt, Dagmar Ebbesen, Bengt Eklund y Ake Fridell.

Harry Lund, de 19 años, trabaja en un almacén de vidrio y porcelana. Cerca de ahí trabaja Mónica en un almacén de vegetales. Mónica es una chica de 17 años alegre y feliz. Ella empieza una conversación con él al verlo en un café. Después de un tiempo se enamoran. Los dos son hostigados en su empleo por su edad. Mónica abandona su casa después de una discusión con su padre y Harry deja su trabajo después de una discusión con su jefe. Sin nada que los ate a la ciudad, toman el pequeño bote de Harry al archipiélago para pasar unas semanas a solas. (Filmaffinity)


Miércoles 15 de diciembre, 20 horas
EL ACORAZADO POTEMKIN

(Bronenosets Potyomkin, URSS, 1925, blanco y negro, 77 minutos)
Dirección: Sergei Eisenstein.
Elenco: Aleksandr Antonov, Vladimir Barsky, Grigori Aleksandrov, Mikhail Gomorov, Ivan Bobrov, Aleksandr Levshin y Konstantin Feldman.
Función con música en vivo por Eugenia Limeses.

Los marineros del acorazado que da título a la película, explotados y maltratados, se niegan a comer carne podrida y comienza una rebelión que será duramente reprimida por el régimen zarista. Todo ocurre en el puerto de Odesa, Ucrania. Eisenstein despliega su maestría en el montaje para recrear la crónica histórica de un hecho real: un alzamiento bolchevique de 1905, previa a la Revolución de 1917, convirtiéndola en una de las películas más impactantes de la historia del cine.


Más información en www.cineclubymca.blogspot.com
Share
Tweet
Pin
Share
No comments


 

Share
Tweet
Pin
Share
No comments
El barrio de Argentinos Jrs, Maradona y las casas bajas y autos abandonados. 













Share
Tweet
Pin
Share
No comments

Share
Tweet
Pin
Share
No comments
Compartimos el video que nos enviaron las fotógrafas Fabiana Montenegro y Graciela Suárez, poniendo voz e imágenes al texto de Borges.


El trabajo, pensado en la relación de Borges con Adrogué, se realizó tras varios recorridos por la zona en los que Montenegro y Suárez fotografiaron lugares significativos que aparecen o podrían haber aparecido en algunos de los relatos del escritor.


La voz es de Fabiana Montenegro, la edición del video de Elisa Alioni, y las fotografías del almacén "Santa Rita" que ilustran esta nota de Graciela Suárez.


El poema "Adrogué", de Jorge Luis Borges, se encuentra en El hacedor, publicado en 1960.



Share
Tweet
Pin
Share
No comments


 

Share
Tweet
Pin
Share
No comments
Que un programa de radio fundado en Montevideo o 3 de setembro de 1950, feito enteiramente en galego, cumpra 71 anos ininterrompidos de vida é motivo de celebración pero tamén de recoñecemento do esforzo realizado polo moi comprometido grupo de emigrantes galeguistas que axudaron ao mantemento da nosa identidade nas terras da República Oriental do Uruguai. Estamos a falar de que uns meses despois da morte de Castelao en Bos Aires, os seus amigos montevideanos, fundan un espazo radial para renderlle homenaxe e chámanlle “Sempre en Galicia”.


Nunca esquecerei, recén chegado a capital uruguaia, cando o domingo 30 de novembro de 1958, pola mañá, escoito desde o meu cuarto a música duns gaiteiros que sae da radio “Philco” que está na cociña. Aínda tiña moi presente os sons das gaitas na festa de Nosa Señora da Ermida Vella, o oito de setembro na miña aldea de Tines. Aquel histórico domingo téñoo gravado xa que foi cando sentín alegría porque entendín que alí sería moi feliz. Nunca imaxinei que anos despois sería amigo dos señores que falaban pola radio e que me convidarían a formar parte activa de “Sempre en Galicia”.

Os que queiran máis información sobre o programa poden ler o libro de Mónica Rebolo Vázquez (Edicións Laiovento) xa que eu debo centrarme no futuro inmediato para intentar que a Xunta de Galicia e o Parlamento e as Deputacións e o concello de Rianxo e a RTVG, outorguen distincións e premios a unha iniciativa que ten grande importancia polo seu moi eficaz labor didáctico xa que é a máis antiga escola de galeguidade na emigración. Por suposto que son benvidas as distincións honorarias pero sen esquecer a realización de actividades concretas na capital uruguaia.

Coido é pertinente que lembre o Corenta Aniversario (3/IX/1990) como exemplar actuación da Xunta de Galicia a través da Consellería de Cultura que estaba baixo o mando do mestre ourensán Daniel Barata Quintas. O compromiso e o bo facer de Paz Lamela Vilariño (directora xeral) e de Xabier Senín Fernández (sub director) levaron a Montevideo unha aperta solidaria para todos os alí residentes. Os actos conmemorativos tiveron moita repercusión xa que Galicia estivo presente desde o 2 e ata o 7 de setembro con actuacións musicais, estrea de filmes, vídeos e exposición de libros.

O mesmo 3 de setembro, pola noite, o Teatro Solís (o máis prestixioso do país) acolle a actuación de “Milladoiro” na súa primeira viaxe ao Río da Prata. Foi emocionante e coido que as bágoas de alegría do meu benquerido lucense Manuel Meilán Martínez (director-fundador) logo de recibir o aplauso de máis de 1.200 persoas (aforo completo) ben valeron o investimento realizado. Houbo tamén outro momento inesquecible cando Moncho García di que interpretarán a “Polca dos Campaneiros” adicada especialmente ao fillo dun dos fundadores do famoso cuarteto “Os Campaneiros de Vilagarcía”, o meu amigo Ramón Valiñas, que estaba presente na sala.

Foi unha semana chea de emocións que aínda se recorda xa que despois de aplaudir a “Milladoiro” puidemos gozar coa voz da moi talentosa neta montevideana da Pastoriza (Cristina Fernández Fernández) que mantén activo o sentimento de pertenza a terra da inmorrente Rosalía de Castro. Tivo lugar en “Cinemateca” a estrea dos filmes Continental, Urxa e Sempre Xonxa e coa participación nun coloquio de Carlos A. López Piñeiro (director de Urxa). Lembro que fun quen levou a Montevideo, xunto coa equipaxe, media ducia de caixas metálicas coas cintas orixinais de Continental e Sempre Xonxa. Ademais tamén unha mostra das últimas novidades editoriais galegas.
 


Ocórreseme facer a proposta de que no ano 2022 se volva a capital uruguaia para festexar esta meritoria andaina cultural no exterior coa repetición dos recitais de Milladoiro e Cristina Fernández e a proxección de filmes e mostra expositiva ou feira do libro galego. Sei que será un éxito xa que teremos a axuda do eficaz Patronato da Cultura Galega (entidade que financia o espazo radial) e a colaboración do carballés Toni de Sofán (Antonio García de Seárez) que leva varias décadas diante do micrófono para que as mañás do domingo sexan o elo que nos une en irmandade solidaria arredor dos sons da Muiñeira de Chantada. O bo traballo do meu amigo Toni debe ser recoñecido. Estamos diante dun moi activo emigrante que agradece a honra de ser escollido para seguir coa sementeira de galeguidade desde unha emisora radial na República Oriental do Uruguai. O meu desexo é que o sábado 3 de setembro do vindeiro ano sexa unha xornada de festa maior para certificar que sigue fortemente xunguido a Galicia o elo de emoción que por enriba do Atlántico penduraron os fundadores de “Sempre en Galicia” en 1950. Ofrezo a miña colaboración para que os anfitrións montevideanos nos conviden a matear xuntos (a Intendencia Municipal de Montevideo é a propietaria do Teatro Solís) para celebrar unha achega do sangue emigrante na conformación dun xeneroso país que nos acolleu con agarimo no seu niño de hornero e abeirounos en tempos de escuridade, friaxe e tempestades.

Manuel Suárez Suárez
Share
Tweet
Pin
Share
No comments
En un bonito libro que salió el año pasado, Del come rico­nocsere i santi -identificación confiada al relato de Stefano Jaco­muzzi y e! diseño de Gigi Cappa Bava- se narra un episodio de la infancia de San Luis Gonzaga. Un pariente, viéndolo jugar, le preguntó qué haría si supiera que había de morir pocos minu­tos después; y el niño, tranquilo, respondió: «Seguiría jugando.» Si esta anécdota es fidedigna, Luis se merece la aureola por ella bastante más que por otros gestos compungidos, que una oleo­grafía a menudo fastidiosamente pudibunda le atribuye y que no están a la altura de la grandeza de los verdaderos santos, los cuales no son vacilantes meapilas sino azarosos navegantes en el mar inexplicable de la existencia.


Este apólogo sugiere muchas cosas. En primer lugar, la es­túpida y amonestadora gravedad del adulto, que necesita darse importancia con pensamientos elevados porque no es capaz de vivir, tan sólo vivir: necesita tener metas y compromisos que le distraigan de esta impotencia, no sabe ir errante puesto que siempre ha de ir a algún sitio, desprecia la fútil hora presente y la programa con vistas al futuro. Cuando este adulto ve que al­guien, como el niño, vive y juega descuidado de preocupaciones y fines, no tolera la presencia a su lado de esa libertad que le hace sentirse humillado por su ampulosa miseria, y recurre a la autoridad represiva más alta, a la muerte, que ostenta la plena solemnidad de toda autoridad: cualquier rito, aun el más ino­cente como la inauguración de un año académico o de una ex­posición, es de alguna manera un rito fúnebre; quien corta la cinta o pone la primera piedra es siempre, un poco, uno que arroja con decoro un puñado de tierra.

El familiar de Luis quiere que el niño no piense en el juego, sino en la muerte o futuro, porque la muerte es la culminación de todo futuro. Dada su angosta devoción, quizás tenga inten­ción de conducirlo al pensamiento de la fe, pero el niño sigue jugando precisamente porque está inundado por la Gracia, por el Evangelio que invita a dejar que cada día lleve su pena sin acrecentada con la de! mañana, a no destruir la vida con la preo­cupación de conservada. El juego del niño -no sé por qué, pero me le imagino sencillamente corriendo de un lado para otro- se basta a sí mismo, no necesita nada más, ni plegarias ni cartillas ni mociones conclusivas. Se asemeja a la felicidad sin llevar con­sigo la estulta arrogancia que tiene a menudo cualquier supues­ta felicidad.

Es arduo acercarse a la infancia, a ese niño que corre de acá para allá en una carrera que contiene al mundo ya las cosas que son sus compañeras de juego. Es fácil hablar de los juguetes desde un punto de vista sociológico o pedagógico, estudiados como productos de una cultura impuesta y apreciar o deplorar sus efectos educativos; es inevitable anhelados con nostalgia sentimental cuando nos recuerdan nuestra infancia, una esta­ción que identificamos con la poesía de la vida mientras que sólo fue el tiempo de nuestro descubrimiento de la poesía de la vida, según modos y formas ni mejores ni peores que los de otras generaciones.

Al ser su cualidad esencial difícilmente accesible, el juguete se vuelve misterioso cual objeto donde se condensa e! absoluto presente de! niño que juega con él, la autosuficiencia de la rea­lidad repentinamente preñada de significado. No hay muchos niños -niños creíbles, no insoportables y falsos muñecos- entre los grandes personajes de la literatura universal, y tampoco hay muchos juguetes. Algunos grandes escritores, desde Hoffman a Baudelaire, han captado el aspecto enigmático o siniestro de los juguetes, la inquietante rareza que aparece de improviso en el hocico de un mono de trapo abandonado en el suelo o en la mueca de un papagayo.

Los cuentos de Hoffmann retratan magistralmente esta ambigüedad de los juguetes que transforma su familiar ternura en una amenaza, como si muñecas, soldaditos, caballitos meced o res y osos de trapo fueran también, o sobre todo, una armada nocturna que espera el momento de sublevarse enemiga, y mientras tanto se desborda pavorosa en los sueños y las pesadillas de quien hasta poco antes había estado jugando cariñosa mente con ella. Esta alevosa reticencia o perfidia, que ciertos es­critores dejan trasparentar en los caballeros de plomo o en los payasos de trapo, simboliza la oscura inquietud de la infancia, sus ambivalencias, los traumas y las escisiones, los dolores y las crueldades que marcan con profundas cicatrices el crecimiento de una persona. Un perro de trapo con sus bizcos ojos de cristal puede ser la primera epifanía de la indiferencia de las cosas, de la soledad y la melancolía de la vida.

Este aspecto del juguete es el más fácil de representar, pintar muñecas perversas no requiere demasiada fantasía. Es mucho más complejo atrapar el secreto de la familiaridad sin falseada en una papilla insulsa. Las exposiciones o los museos de juguetes son didácticos en general. Aunque no puedan evocar el no­tiempo del juego, hablan de la historia de cómo y cuándo fue­ron organizados, sugeridos o impuestos los juegos; alinean cate­gorías -aviones y osos, mecanos y robots- pero no ponen de manifiesto la irrepetible individualidad que un juguete adquie­re en la vida de una persona. El inevitable desacierto de casi to­dos los museos y las exposiciones es el del profesor, que siempre quiere enseñar y explicar algo en vez de mostrado sin más, como hace la poesía; quizá el mejor museo sería un almacén sin pre­tensiones, excepto la de dar la posibilidad a cualquiera de ir a ver qué le gusta en ese momento, sin ser sometido a recorridos di­dascálicos e instalaciones funambulescas.

En el Museo de Historia Cultural de Lund, en una sala poco vis­tosa -que la atracción de una cercana y más ambiciosa exposición de cerámicas puede hacer que pase desapercibida- hay un modes­to y encantador mundo de juguetes, sencillamente agrupados unos con otros como si hubieran sido colocados en su sitio, pero no de­masiado, cuando los niños se han ido a dormir. Hay poquísimas explicaciones, ningún comentario; ni rastro de un catálogo. Los ju­guetes abarcan unos cien años de infancia, más o menos desde me­diados del siglo pasado hasta nuestros años cincuenta.

Una intimidad acogedora reina en la pequeña sala que al­berga encantos y tristezas de la infancia. Una intimidad que se encuentra por todas partes en esta antigua y pequeña ciudad sueca, con sus calles tranquilas, las casas bajas que muestran a través de las ventanas sin cortinas recogidos intérieurs domésti­cos, la catedral románica, robusta fortaleza de la fe, y la plurise­cular universidad, rica en tradiciones conservadas con lozanía. En Suecia se disfruta de la señorial y festiva curiosidad intelec­tual de gente que se interesa por otras cosas, por lo que llega del otro lado de la frontera, completamente libre de esa afanosa in­seguridad que condena a tantos pueblos y culturas (especial­mente en Mitteleuropa) a estar obsesionados por sí mismos y por su identidad, a requerir sin cesar atestados de estima y con­sideración. Una de las mayores injusticias de la vida es la mali­ciosamente reconocida por el Evangelio: a quien tiene le será dado, a quien no tiene se le quitará incluso lo poco que tiene. Quien está bien -individuo o pueblo-, quien se ve libre de la necesidad, el avasallamiento y la inferioridad a menudo es ge­neroso y simpático, mientras que quien está hambriento y es humillado, en algunas ocasiones se vuelve desagradable por su insistente y resentido afán de autoafirmación.

El hipopótamo de trapo del museo de Lund vale lo que el burro que el príncipe Myskin, el idiota de Dostoievski, ve pas­tar en el prado suizo y no logra olvidar. Corpulento como un bulldog de verdad, está todo deslustrado y rasgado, más arriba del hocico faltan los ojos de cristal, pero, en su lugar, las señales de la tela que se ha desgastado son dos ojos más auténticos: pa­recen la mirada miope y bonachona de quien no se fía demasia­do de las cosas, como ciertos simpáticos vejetes que se empeñan en no ponerse las gafas y entre cierran los párpados para mirar. El hipopótamo es tosco y gracioso, tiene las patas torcidas y un amplio trasero, el aire de quien va por ahí tambaleándose in­cierto y deseando tan sólo que se le deje en paz; es una pobre criatura que muestra en sus lomos todos los palos que la vida y la historia le han infligido, pero les contrapone una tranquila dignidad toda suya subrayada por los remiendos.

Cerca de él, una oveja mecedora pierde un poco del todavía tupido pelo rojizo, hay muñecas acomodadas en lindas y cálidas casitas con los tejados a dos aguas, un trencito se ha parado al lado de una silla, soldados a pie y a caballo dibujan la embaru­llada geometría de una batalla y sugieren el pathos de estar a la defensiva contra el caos, algunos cubos componen sobre una balda móviles figuras, alteradas de vez en cuando por una cara del cubo colocada en una posición equivocada, bizarras e ino­centes quimeras. Los juguetes son viejos, delatan la índole dete­riorable de las cosas y de la existencia, la desolación de tantos días de la infancia, pero también una tenaz resistencia contra la consunción. El hipopótamo le planta cara a la intemperie del tiempo no menos esforzadamente que los húsares rojoazules; la vida ataraza, pero en el fondo un buen par de pantalones se pue­de remendar muchas veces.

Me gustaría escuchar la historia del hipopótamo, saber qué ha visto, en qué habitaciones fue zarandeado y mimado, cuál ha sido el destino de quien jugó con él. Ese hocico huraño repro­cha que siempre se deje de jugar demasiado pronto; también con todos los demás juguetes, obviamente, por ejemplo los elec­trónicos, no menos seductores para la fantasía que las viejas construcciones con los cubos de madera. Fuera de esta sala, la vida adulta concede bastante poco a la seriedad y la pasión del juego, las sofoca con la frivolidad del compromiso. Jugar, de por sí, sería fácil; cualquier cosa puede convertirse en un juguete, una caja de cerillas vacía, un botón. Un amigo pediatra me ha contado de un niño gravemente enfermo de leucemia que, nada más acabar con el gota a gota, cogía el asta de metal usada para colgar los medicamentos y echaba a correr esgrimiéndola por los pasillos: en aquel momento estaba en unos divertidos autos de choque de un parque de atracciones. No es necesario leer las vi­das de los santos para ver cómo se debería vivir.

9 de diciembre de 1990
Claudio Magris, El infinito viajar
Share
Tweet
Pin
Share
No comments
Newer Posts
Older Posts

About me

Página en construcción

Redes

  • Twitter
  • Instagram
  • Twitch
  • Facebook
  • Emiliano451
  • Kinoclub
Invitame un café en cafecito.app

Últimos posteos

Sponsor

Blog Archive

  • ▼  2026 (9)
    • ▼  abril (2)
      • "Tres moricas me enamoran", por Rocío Danussi
      • Olga de Amaral: Cuerpo textil
    • ►  febrero (4)
    • ►  enero (3)
  • ►  2025 (17)
    • ►  diciembre (2)
    • ►  noviembre (7)
    • ►  marzo (2)
    • ►  febrero (3)
    • ►  enero (3)
  • ►  2024 (50)
    • ►  diciembre (4)
    • ►  noviembre (3)
    • ►  octubre (5)
    • ►  septiembre (9)
    • ►  agosto (1)
    • ►  julio (5)
    • ►  junio (7)
    • ►  mayo (6)
    • ►  abril (4)
    • ►  marzo (1)
    • ►  enero (5)
  • ►  2023 (86)
    • ►  diciembre (7)
    • ►  noviembre (4)
    • ►  octubre (3)
    • ►  septiembre (5)
    • ►  agosto (6)
    • ►  julio (10)
    • ►  junio (4)
    • ►  mayo (6)
    • ►  abril (9)
    • ►  marzo (9)
    • ►  febrero (11)
    • ►  enero (12)
  • ►  2022 (112)
    • ►  diciembre (12)
    • ►  noviembre (6)
    • ►  octubre (9)
    • ►  septiembre (9)
    • ►  agosto (13)
    • ►  julio (11)
    • ►  junio (9)
    • ►  mayo (13)
    • ►  abril (8)
    • ►  marzo (19)
    • ►  febrero (2)
    • ►  enero (1)
  • ►  2021 (35)
    • ►  diciembre (2)
    • ►  noviembre (2)
    • ►  octubre (1)
    • ►  septiembre (4)
    • ►  agosto (8)
    • ►  julio (4)
    • ►  junio (12)
    • ►  mayo (1)
    • ►  enero (1)
  • ►  2020 (4)
    • ►  enero (4)
  • ►  2019 (59)
    • ►  diciembre (4)
    • ►  noviembre (2)
    • ►  octubre (9)
    • ►  septiembre (5)
    • ►  agosto (7)
    • ►  julio (8)
    • ►  junio (3)
    • ►  mayo (8)
    • ►  marzo (5)
    • ►  febrero (3)
    • ►  enero (5)
  • ►  2018 (65)
    • ►  diciembre (7)
    • ►  noviembre (2)
    • ►  octubre (12)
    • ►  septiembre (16)
    • ►  agosto (2)
    • ►  mayo (1)
    • ►  abril (6)
    • ►  marzo (7)
    • ►  febrero (4)
    • ►  enero (8)
  • ►  2017 (89)
    • ►  diciembre (2)
    • ►  noviembre (3)
    • ►  octubre (11)
    • ►  septiembre (11)
    • ►  agosto (8)
    • ►  julio (7)
    • ►  junio (7)
    • ►  mayo (8)
    • ►  abril (8)
    • ►  marzo (6)
    • ►  febrero (8)
    • ►  enero (10)
  • ►  2016 (123)
    • ►  diciembre (8)
    • ►  noviembre (6)
    • ►  octubre (8)
    • ►  septiembre (6)
    • ►  agosto (6)
    • ►  julio (10)
    • ►  junio (12)
    • ►  mayo (5)
    • ►  abril (18)
    • ►  marzo (13)
    • ►  febrero (16)
    • ►  enero (15)
  • ►  2015 (105)
    • ►  diciembre (12)
    • ►  noviembre (10)
    • ►  octubre (9)
    • ►  septiembre (10)
    • ►  agosto (11)
    • ►  julio (10)
    • ►  junio (8)
    • ►  mayo (6)
    • ►  abril (6)
    • ►  marzo (9)
    • ►  febrero (5)
    • ►  enero (9)
  • ►  2014 (120)
    • ►  diciembre (8)
    • ►  noviembre (4)
    • ►  octubre (10)
    • ►  septiembre (9)
    • ►  agosto (15)
    • ►  julio (17)
    • ►  junio (6)
    • ►  mayo (5)
    • ►  abril (10)
    • ►  marzo (11)
    • ►  febrero (7)
    • ►  enero (18)
  • ►  2013 (186)
    • ►  diciembre (16)
    • ►  noviembre (17)
    • ►  octubre (18)
    • ►  septiembre (13)
    • ►  agosto (19)
    • ►  julio (13)
    • ►  junio (11)
    • ►  mayo (9)
    • ►  abril (20)
    • ►  marzo (17)
    • ►  febrero (15)
    • ►  enero (18)
  • ►  2012 (160)
    • ►  diciembre (15)
    • ►  noviembre (9)
    • ►  octubre (9)
    • ►  septiembre (18)
    • ►  agosto (12)
    • ►  julio (15)
    • ►  junio (16)
    • ►  mayo (13)
    • ►  abril (12)
    • ►  marzo (17)
    • ►  febrero (11)
    • ►  enero (13)
  • ►  2011 (174)
    • ►  diciembre (16)
    • ►  noviembre (15)
    • ►  octubre (13)
    • ►  septiembre (18)
    • ►  agosto (23)
    • ►  julio (18)
    • ►  junio (12)
    • ►  mayo (11)
    • ►  abril (11)
    • ►  marzo (15)
    • ►  febrero (9)
    • ►  enero (13)
  • ►  2010 (147)
    • ►  diciembre (15)
    • ►  noviembre (6)
    • ►  octubre (9)
    • ►  septiembre (13)
    • ►  agosto (11)
    • ►  julio (16)
    • ►  junio (19)
    • ►  mayo (19)
    • ►  abril (11)
    • ►  marzo (12)
    • ►  febrero (9)
    • ►  enero (7)
  • ►  2009 (84)
    • ►  diciembre (13)
    • ►  noviembre (7)
    • ►  octubre (9)
    • ►  septiembre (10)
    • ►  agosto (9)
    • ►  julio (7)
    • ►  junio (3)
    • ►  mayo (7)
    • ►  abril (2)
    • ►  marzo (7)
    • ►  febrero (6)
    • ►  enero (4)
  • ►  2008 (48)
    • ►  diciembre (3)
    • ►  noviembre (4)
    • ►  octubre (3)
    • ►  septiembre (4)
    • ►  agosto (2)
    • ►  julio (3)
    • ►  junio (1)
    • ►  mayo (2)
    • ►  abril (7)
    • ►  marzo (8)
    • ►  febrero (4)
    • ►  enero (7)
  • ►  2007 (16)
    • ►  diciembre (7)
    • ►  noviembre (9)

Buscar

Mercado Libre

Ver en AirbnbEl bulín de Moreno / Hermoso duplex
E451 KC

Created with by BeautyTemplates